Dat er in Nederland een tekort aan orgaandonoren is, hebben Marianne Cattenstart en Tiba Majeau aan den lijve ondervonden. Zij trokken naar België en konden daar gelukkig wel geholpen worden.

Nederlands systeem oneerlijk

Marianne Cattenstart (57) uit Tilburg kreeg in 2005 een nieuw hart in het Universitair Ziekenhuis Antwerpen. ”Na een hartinfarct werd ik al snel op de Nederlandse transplantatielijst gezet. De wachttijd bedroeg toen drie tot vijf jaar. ’Die tijd hebt u niet’, vertelden de artsen me. Op dat moment zie je de dood in de ogen. Naar België trekken was de enige oplossing.”

Amper vier maanden later kreeg de vrouw hier wel een donorhart. ”Ik leef nu in mijn bonustijd. Zonder Belgisch hart was ik er niet meer.” Ze beseft dat de Nederlandse werkwijze eigenlijk niet zo eerlijk is tegenover de Belgische patiënten, maar het Nederlandse systeem ziet ze niet zomaar veranderen. ”De Hart- en Nierstichting zijn er al zo lang mee bezig, maar de minister (Ab Klink van de christendemocratische CDA, red.) doet het gewoon niet. Ik denk dat het met zijn christelijke principes te maken heeft. Misschien zou het anders zijn als het zijn eigen vrouw betrof.”

Veel expertise

Tiba Majeau uit het Utrechtse IJsselstein werd in 2002 geboren met een zeldzame leverafwijking, waardoor een transplantatie vroeg of laat noodzakelijk was. Vorig jaar kreeg het meisje een nieuwe lever in Brussel. ”We zijn na haar geboorte meteen op internet gaan zoeken en al snel bij een ziekenhuis in Brussel terechtgekomen, waar ze heel veel expertise op dat vlak hebben”, vertelt moeder Olga.

Maar dat was niet de enige reden om naar België te komen. Ook de kansen op een tijdige transplantatie waren hier groter. ”In die periode hebben veel patiëntjes het niet gered in Nederland doordat ze te laat op een wachtlijst belandden. We hebben toen van dichtbij gezien dat het leven van een Nederlands jongetje gered werd in België, terwijl hij zonder donorlever nog maar enkele dagen te leven had.”

Wetswijziging

In de wachtlijsten ziet de moeder van drie dochters inmiddels verbetering, maar nog altijd zijn er te weinig Nederlandse donoren. ”Er is maar één oplossing: een wetswijziging. Ik vind het onbegrijpelijk dat het Belgische systeem niet overgenomen wordt. Ook van de Belgische artsen horen we dat ze het te gek voor woorden vinden dat Nederlanders nog steeds naar België moeten komen. Eigenlijk kapen wij Belgische organen weg.”