Echocardiografie is een manier om een afbeelding te maken van het hart.

Echocardiografie is een manier om een afbeelding te maken van het hart. De bloedstroom in het hart wordt vastgelegd met behulp van een Dopplertechniek.

Bij echocardiografie maakt men gebruik van ultrageluid. De golven worden uitgezonden door een zender (transducer genaamd) die geplaatst wordt op de huid van de borst. Deze zender is tegelijk ook de ontvanger van de golven die teruggekaatst worden. De ontvangen golven worden omgezet in een signaal dat naar een computer wordt geleid die uit alle echo's een beeld samenstelt. Zo wordt een bewegend beeld verkregen op een televisiescherm. Het beeld (echocardiogram) wordt opgeslagen op een videoband, zodat het later opnieuw kan worden bekeken.

De echocardiografie stelt de artsen in staat om verschillende afwijkingen op te sporen, zowel aangeboren als verworven hartafwijkingen. Men kan er de structuur en de functie van het hart mee nagaan.

• 

  Een echodoppleronderzoek wordt onder meer toegepast bij een hartinfarct en bij hartruis.

  Dopplertechniek
  Het bloed bevat ontelbare bloedlichaampjes die geluidsgolven kunnen terugkaatsen. Afhankelijk van de stroomsnelheid van het bloed wordt er een hoger of lager geluid weergegeven. Het Dopplersignaal is hoorbaar als een repeterend fluitend geluid. De computer geeft het resultaat als kleurige vlammetjes weer in het echobeeld.

   

Een hartinfarct
Het onderzoek geeft informatie over de plaats en de grootte van het hartinfarct. Ook de vorm en de bewegingen op het moment van samentrekken (systole) en ontspannen (diastole) van de hartspier kunnen op beeld worden vastgelegd.

Een hartruis
Wanneer de arts met de stethoscoop een hartruis heeft gehoord, kan de echo informatie geven over problemen bij een van de hartkleppen. Het openen en sluiten van de kleppen, de hoeveelheid bloed en de richting waarin het bloed uitstroomt (stroomsnelheid) wordt op beeld vastgelegd. Een lekkage of een vernauwing kunnen zo opgespoord worden.

Het onderzoek
De patiënt wordt gevraagd om het bovenlichaam te ontkleden en te gaan liggen op de linkerzijde op de onderzoeksbank.
De armen en benen worden met dunne draadjes verbonden met de echocardiograaf, om gelijktijdig het hartfilmpje (ECG) vast te leggen. Op de borst wordt wat gel aangebracht.

De laborant tast de borst af met de transducer. Als het beeld duidelijk is, worden enkele seconden opgenomen op de videoband. Vervolgens verplaatst men de transducer en wordt een andere kant van het hart opgenomen.

De duur van het onderzoek is ongeveer dertig minuten.

Wat zijn die geluidsgolven?

Het echocardiografietoestel zendt door middel van de sonde ultrasone geluiden uit. Deze tonen zijn zo hoog dat ze niet door het menselijke gehoor kunnen waargenomen worden. Het is een principe dat in de natuur ook door verschillende dieren wordt toegepast, bijvoorbeeld door dolfijnen die de golven gebruiken voor hun sonar. Ook elders in de geneeskunde wordt het echotoestel veel gebruikt, bijvoorbeeld tijdens de zwangerschap. De geluidsgolven die uitgezonden worden gaan door de verschillende weefsels heen en worden teruggekaatst. Hoe ze worden teruggekaatst hangt af van de aard van het weefsel. Zo zal bijvoorbeeld vetweefsel de golven op een andere manier terugkaatsen dan spierweefsel of bloed. De teruggekaatste golven kunnen door het toestel opgevangen worden. Hier wordt dezelfde sonde voor gebruikt die ook de golven uitzendt. Het echocardiografietoestel ontleedt de teruggekaatste golven en zet ze om in een beeld. Het is dit beeld dat te zien is op het scherm van het toestel. Van deze beelden kan ook een video-opname gemaakt worden. Zo kunnen de beelden ook later opnieuw bekeken worden door andere artsen.

Slokdarmecho
Wanneer het uitwendig onderzoek te weinig informatie oplevert, kan in bepaalde gevallen een echocardiogram vanuit de slokdarm worden gedaan. Omdat de slokdarm direct achter het hart ligt, kan met dit onderzoek beter worden gekeken naar structuren die achterin het hart liggen. Een voordeel is ook dat er geen longweefsel tussenzit, waardoor de echo duidelijkere beelden oplevert. Voor dit onderzoek wordt de keel van de patiënt plaatselijk verdoofd, waarna deze een vingerdikke slang moet inslikken.

Een (slokdarm)echo-onderzoek duurt ongeveer een half uur.

Echocardiografie wordt gebruikt bij allerlei hartaandoeningen. Soms eenmalig, om de toestand in beeld te brengen. Bij bepaalde aandoeningen wordt deze vorm van onderzoek echter regelmatig gedaan, om de ontwikkelingen te volgen.

• 

   

• Alle documenten op deze sites zijn louter informatief en mogen niet beschouwd worden als rechtsgeldige documenten.De vzw kan niet verantwoordelijk worden gesteld voor de informatie op deze website. Hoewel het onze bedoeling is om bijgewerkte en juiste informatie te verspreiden, kunnen we geen perfect resultaat garanderen. Eventuele onjuistheden die ons worden gesignaleerd, zullen we zo spoedig mogelijk verbeteren.

Soorten medische onderzoeken

Men heeft wel veel over medische onderzoeken gehoord, maar wat voor onderzoeken zijn er eigelijk?

• CT-scan
• Duplex onderzoek
• Echocardiografie
• Electrofysiologisch onderzoek
• Hartfilmpje ECG
• Hartkatheterisatie
• Hartscintigrafie (MUGA)
• Holterfoon
• Inspanningstest
• Isotopenonderzoek
• MRI
• Röntgenonderzoek

HOOFDMENU

• Hoe werkt het hart?
• Hartziekten
• Vaatziekten
• Beroerte
• Medische onderzoeken
• Behandeling en operatie
• Info voor hartpatiënten
• Medicijnen (bijsluiters)
• Risicofactoren
• Woordenboek
• Steun ons met uw kennis!

Kenmerkend voor iemand met angst voor ziekten is dat zo iemand zich niet of slechts kort laat geruststellen door de dokter. Ook al heeft uitgebreid medisch onderzoek niets aan het licht gebracht, steeds weer duikt de angst op dat hij of zij een ernstige ziekte onder de leden heeft. De vraag is natuurlijk, hoe komt het dat iemand zich ondanks geruststellende uitslagen van de onderzoeken zulke zorgen blijft maken? Wanneer iemand zich zorgen maakt over het hart (bij pijn of druk op de borst) dan verdwijnt de angst als ook het onaangename gevoel op de borst vermindert.
paniek
Als iemand angst voor ziekten heeft, zal hij of zij voortdurend alert zijn op tekenen van (on-)gezondheid. Vaak gebeurt het dat mensen die nogal zorgelijk zijn waar het hun gezondheid betreft als kind geconfronteerd zijn met ziekten. Zij hadden bijvoorbeeld een chronisch zieke vader moeder, broer of zus. Soms zijn zij zelf vaak ziek geweest. Het overlijden van een familielid kan een haast onuitwisbare indruk hebben gemaakt. Dergelijke ervaringen leiden vaak tot daarbij passende overtuigingen, over de eigen kwetsbaarheid. In concrete situaties geven die overtuigingen aanleiding tot gedachten als 'Ik heb een zwakke gezondheid' of 'ik ben bijzonder vatbaar voor ernstige, dodelijke ziekten' of 'het is een wonder dat ik nog leef'. Deze gedachten worden niet expliciet geformuleerd en men noemt ze daarom wel 'automatische gedachten'. Ze bepalen het gedrag, de waarneming en emoties. Ze maken angstig.
Gedragsveranderingen
De angst voor ziekte kan ook tot gedragsveranderingen leiden, die zelf weer gevolgen hebben voor de gezondheid en aanwezigheid van lichamelijke verschijnselen. Iemand kan minder naar buiten gaan om besmettingen te voorkomen, zich zelf ontzien om uitputting te voorkomen. Deze gedragsveranderingen kunnen ook leiden tot verzwakking en daarmee tot meer lichamelijke klachten zoals gevoelens van vermoeidheid. Deze gevoelens kunnen weer voedsel geven aan de gedachte dat men ziek is. Dan wordt natuurlijk de vraag gesteld, wat is er met mij aan de hand? Het antwoord laat zich raden.
Geruststelling
Een ander belangrijk gedrag voor de in stand houding van de angst voor ziekten is het zoeken van geruststelling, bij de dokter. Elke keer dat men opgelucht (verschijnselen nemen af) de wachtkamer van de dokter uit komt wordt de automatische gedachte,' ik ben zwak, ik kan de angst voor de risico's van het leven niet aan', nogmaals ondersteund. Men raakt er van overtuigd niet zonder de steun van de dokter te kunnen leven.