Oppervlakkige tromboflebitis: oppervlakkige flebitis, aderontsteking

Oppervlakkige tromboflebitis

Bij oppervlakkige tromboflebitis (oppervlakkige flebitis, aderontsteking) is er ontsteking en stolselvorming in een oppervlakkig gelegen ader.

Oppervlakkige tromboflebitis treft meestal de oppervlakkig gelegen aders in de benen, maar soms ook die in de lies. De aandoening komt vaak voor bij mensen met spataders, maar lang niet iedereen met spataders krijgt tromboflebitis.

Zelfs na een kleine verwonding kan een spatader ontstoken raken. Terwijl bij diepveneuze trombose nauwelijks ontstekingsverschijnselen optreden, is er bij oppervlakkige tromboflebitis sprake van een plotseling (acute) ontstekingsreactie. Daarbij kleeft het stolsel stevig aan de aderwand vast, wat de kans op losraken van het stolsel verkleint. In tegenstelling tot de dieper gelegen aders worden oppervlakkige aders niet door spieren omgeven die door samentrekken het stolsel kunnen losmaken. Daardoor leidt oppervlakkige tromboflebitis zelden tot embolie.

Wanneer tromboflebitis herhaaldelijk in normale aders optreedt, wordt dit ‘thrombophlebitis migrans' of ‘phlebitis migrans' genoemd. Dit kan duiden op een ernstige onderliggende aandoening, zoals kanker in een inwendig orgaan. Bij een combinatie van thrombophlebitis migrans en kanker in een inwendig orgaan spreekt men van het ‘syndroom van Trousseau'.

Symptomen en diagnose

Binnen korte tijd ontstaat plaatselijk pijn, de plek van de ontsteking zwelt op en de huid wordt rood, voelt warm aan en is zeer gevoelig voor aanraking. Doordat het bloed in de ader is gestold, voelt de ader onder de huid niet zacht aan, zoals een normale ader of een spatader, maar als een harde streng. Deze harde streng kan zich over de gehele ader uitstrekken. De diagnose kan vaak al worden gesteld op basis van inspectie van het pijnlijke gebied. Wel moet onderscheid worden gemaakt tussen oppervlakkige tromboflebitis en cellulitis, een aandoening die op een andere manier moet worden behandeld.

Behandeling

Oppervlakkige tromboflebitis gaat meestal spontaan over. De pijn kan gewoonlijk afdoende worden bestreden met (aspirine) of andere niet-steroïde anti-inflammatoire preparaten (NSAID's (Pijn: Niet-steroïde anti-inflammatoire preparaten (NSAID's))). Hoewel de ontsteking gewoonlijk binnen enkele dagen afneemt, kan het enige weken duren voor de knobbels en de gevoeligheid volledig zijn verdwenen. Om het ongemak snel te verminderen kan het stolsel eventueel onder plaatselijke verdoving worden verwijderd, waarna de patiënt gedurende een aantal dagen een drukverband moet dragen.

Wanneer oppervlakkige tromboflebitis zich in de liesstreek voordoet, waar de grootste oppervlakkige ader samenkomt met de grootste diepe ader, kan een stolsel zich tot in de diepe ader uitstrekken. Een dergelijk stolsel kan losraken en als embolus met het bloed worden meegevoerd. Sommige chirurgen zijn daarom van mening dat in deze gevallen de oppervlakkige ader onmiddellijk operatief moet worden afgebonden om uitbreiding naar de diepe ader te voorkomen. Deze ingreep kan meestal onder plaatselijke verdoving worden uitgevoerd, zonder dat ziekenhuisopname noodzakelijk is. Daarna kan de patiënt zijn normale bezigheden hervatten.

Lees meer over Flebitis

Alle documenten op deze sites zijn louter informatief en mogen niet beschouwd worden als rechtsgeldige documenten.De vzw kan niet verantwoordelijk worden gesteld voor de informatie op deze website. Hoewel het onze bedoeling is om bijgewerkte en juiste informatie te verspreiden, kunnen we geen perfect resultaat garanderen. Eventuele onjuistheden die ons worden gesignaleerd, zullen we zo spoedig mogelijk verbeteren.

Steun ons door dit artikel op één van uw social-networks te plaatsen zoals facebook, twitter, enz...Klik op één van de bovenstaande icoontjes en publiceer. Ook een link op uw blog of persoonlijke website is zeer welkom. Alvast bedankt!

Vaatziekten

Je hart is de motor.

Tot de bloedvaten behoren slagaders , kleine aders en aders. In deze bloedvaten bevindt zich bijna al het bloed.

HOOFDMENU

De slagaders, die sterk, flexibel en veerkrachtig zijn, voeren het bloed weg van het hart en ondervinden de bloeddruk. Doordat ze veerkrachtig zijn, worden ze vanzelf nauwer wanneer het hart zich tussen twee slagen door ontspant, waardoor ze bijdragen aan het op peil houden van de bloeddruk. De aders vertakken zich tot steeds dunnere bloedvaatjes, waarvan de dunste ‘arteriolen' worden genoemd. Slagaders en arteriolen hebben gespierde wanden, waardoor de diameter van het bloedvat en dus de hoeveelheid bloed die naar een bepaald deel van het lichaam stroomt, kan worden aangepast.

Capillairen,bloedvaatjes met een zeer dunne wand. Ze vormen een brug tussen de slagaders, die het bloed van het hart wegvoeren, en de aders, die het bloed terugvoeren naar het hart. Via de dunne wanden van de haarvaten kunnen zuurstof en voedingsstoffen uit het bloed in de weefsels worden opgenomen en afvalstoffen uit de weefsels aan het bloed worden afgegeven.

Vanuit de haarvaten stroomt het bloed naar dunne aders, ‘venulen' genaamd, en van daaruit naar grotere aders die het weer naar het hart terugvoeren. Aders hebben veel dunnere wanden dan slagaders, voornamelijk vanwege de druk die in de aders veel lager is. Aders worden wijder wanneer er zich meer vloeistof in bevindt. Sommige aders, vooral die in de benen, zijn voorzien van kleppen die voorkomen dat het bloed terugstroomt. Wanneer deze kleppen lekken, kunnen de aders door het zich ophopende bloed uitrekken en langer en gekronkeld worden. Dergelijke verwijde kronkelige aders worden ‘spataders' genoemd. (zie Spataders)

Als een bloedvat openbarst, scheurt of wordt aangesneden, ontstaat er een bloeding. Het bloed kan dan uit het lichaam stromen (uitwendige bloeding) of in de ruimte tussen de organen of in de organen zelf stromen (inwendige bloeding).

U hebt niet gevonden wat je zocht?

Correcties en/of opmerkingen zijn altijd welkom. Ook eventuele ontbrekende artikelen kunnen hier gemeld worden.