Een liesbreuk komt voor op alle leeftijden en treft vooral mannen. In de buikwand houden spieren en peesweefsels de inwendige organen op hun plaats. In de wand bevindt zich evenwel een aantal zwakke plekken. Een ervan is het lieskanaal waarin bloedvaten en zenuwen - en bij de man ook de zaadstreng - de buikholte verlaten. Als een deel van de buikinhoud, zoals vetweefsel of darmen, zich door een zwakke plek wringt of uit een scheur van de buikwand puilt, is er sprake van een liesbreuk. Dit is het best te vergelijken met een binnenband die uit de opening van een beschadigde buitenband puilt. 

Klachten

Kenmerkend voor de breuk is een zwelling in de liesstreek. Deze is vooral voelbaar bij inspanningen of verhoogde druk, bijvoorbeeld als men rechtop staat, perst, hoest of op de hand blaast. 
Een liesbreuk geeft meestal slechts een vaag ongemak, dat soms gepaard gaat met buikpijn. Het is evenwel ook mogelijk dat de aandoening geen klachten teweegbrengt. 
Bij sommige breuken kan de uitstulping voorzichtig in de buik worden teruggeduwd als men ontspannen op de rug ligt. Bij andere kan dit niet, bv. omdat er vergroeiingen zijn. In dat geval is de kans op verwikkelingen groter. Zo kan een deel van de darm geklemd raken in de breukopening. Hierdoor kan de bloedvoorziening afgesnoerd worden en de darm afsterven. Een inklemming is vaak erg pijnlijk en gaat dikwijls gepaard met misselijkheid en braken, het uitblijven van de stoelgang en winderigheid. Omdat een ingeklemde breuk levensbedreigend is, moet ze binnen de zes uren geopereerd worden.  

Oorzaken

Een liesbreuk heeft niet altijd een duidelijke oorzaak. 
Ze kan aangeboren zijn of plots ontstaan bij het tillen van een zwaar voorwerp.
Meestal ontstaat de breuk geleidelijk, vermoedelijk omdat de buikwand verzwakt of uitgerekt is. Mogelijke oorzaken hiervan zijn erfelijke aanleg of langdurige drukverhogingen in de buikholte bv. door een toename van het lichaamsgewicht, omdat men veel hoest of vaak hard moet persen bij het urineren of de ontlasting. 

Behandeling

Omdat er dikwijls geen ernstige symptomen zijn, worden vele liesbreuken eerder toevallig ontdekt. Om de breuk vast te stellen, zijn geen ingewikkelde onderzoeken nodig. Meestal kan een arts ze makkelijk vaststellen terwijl men recht staat. 
Een liesbreuk verdwijnt nooit vanzelf en kan groter worden. Doorgaans is een operatie aangewezen. Hierbij wordt de buikwand verstevigd met prothesemateriaal. Een liesbreuk is wereldwijd de meest voorkomende afwijking die operatief moet worden verholpen.
In principe kunnen de normale activiteiten na een maand worden hervat. De exacte herstelperiode is afhankelijk van de grootte van de breuk, de gekozen operatietechniek en individuele factoren. 
Een korset of breukband is geen aanvaardbare oplossing. Het gebruik ervan kan enkel nuttig zijn in afwachting van een operatie en als voorzorg om verergering van de breuk te voorkomen.