Hoge bloeddruk (hypertensie) is meestal een aandoening die over het algemeen geen symptomen veroorzaakt en waarbij een abnormaal hoge druk in de slagaders een verhoogde kans geeft op aandoeningen als herseninfarct, aneurysma, hartfalen, hartinfarct en nierbeschadiging.

Uit heel wat onderzoek is gebleken dat men door behandeling van hoge bloeddruk het gevaar voor hartproblemen kon verkleinen. Beheersing van de bloeddruk, d.w.z. de druk terugbrengen tot aanvaardbare waarden, vermindert het risico van cerebrovasculaire accidenten met 35 tot 40%, het infarctrisico met 20 tot 25% en het gevaar voor hartinsufficiëntie met 50%. Deze cijfers mogen dan bemoedigend zijn, ze maken tegelijk duidelijk dat de behandeling niet toelaat het risico terug te brengen tot dat van iemand met een normale bloeddruk. Dit wijst erop hoe belangrijk het opsporen en behandelen van de andere ermee samengaande risicofactoren wel is.

Hoge bloeddruk (hypertensie) is meestal een aandoening die over het algemeen geen symptomen veroorzaakt en waarbij een abnormaal hoge druk in de slagaders een verhoogde kans geeft op aandoeningen als herseninfarct, aneurysma, hartfalen, hartinfarct en nierbeschadiging.

Veel mensen associëren hoge bloeddruk met overmatige spanning, nervositeit of stress. Medisch gezien verwijst de term echter naar elke vorm van verhoogde bloeddruk, ongeacht de oorzaak. Hoge bloeddruk wordt wel de 'stille moordenaar' genoemd, omdat de aandoening vele jaren zonder symptomen kan bestaan tot er een vitaal orgaan wordt beschadigd.

Bij het meten van de bloeddruk worden steeds twee waarden bepaald. De hoogste waarde wordt gemeten tijdens het samentrekken van het hart, terwijl de laagste waarde wordt gemeten wanneer het hart zich tussen twee slagen in ontspant. De bloeddruk wordt genoteerd als de systolische druk, gevolgd door een schuine streep en dan de diastolische druk, bijvoorbeeld 120/80 mm Hg. Men spreekt dan van een bloeddruk van 'twaalf over acht'.

De definitie van hoge bloeddruk is een systolische bloeddruk in rust van gemiddeld 140 mm Hg of hoger, een diastolische druk in rust van gemiddeld 90 mm Hg of hoger, of beide. In geval van hoge bloeddruk is vaak zowel de systolische als de diastolische druk verhoogd.

Bij systolische hypertensie is de systolische druk 140 mm Hg of hoger, terwijl de diastolische druk normaal is, dat wil zeggen lager dan 90 mm Hg. Systolische hypertensie komt vaker voor naarmate iemand ouder wordt. Bij vrijwel iedereen neemt de bloeddruk toe met de leeftijd, waarbij de systolische druk tot zeker het 80ste levensjaar blijft toenemen, en de diastolische druk tot een leeftijd van 55 of 60 jaar, waarna de druk constant blijft of zelfs daalt. Maligne hypertensie is een zeer ernstige vorm van hoge bloeddruk, waaraan de patiënt zonder behandeling gewoonlijk binnen drie tot zes maanden overlijdt. Het is een tamelijk zeldzame aandoening: slechts 1 op de 200 mensen met hoge bloeddruk lijdt eraan. Maar de aandoening komt veel vaker voor bij mannen dan bij vrouwen, en vaker bij mensen uit de lagere sociaal-economische groepen dan bij mensen met een hogere sociaal-economische status. Maligne hypertensie vereist onmiddellijk medisch ingrijpen.

Indeling bloeddruk bij volwassenen

Regulatie van de bloeddruk
Een verhoging van de druk in de slagaders kan op diverse manieren tot stand komen. Om te beginnen kan het hart krachtiger gaan pompen, zodat er per seconde meer bloed in de vaten wordt gepompt. Ook is het mogelijk dat de grote slagaders hun elasticiteit verliezen en stug worden, zodat ze niet meer kunnen uitzetten als het hart er bloed doorheen pompt. Dat betekent dat het bloed bij elke hartslag door het hart in een kleinere ruimte wordt gepompt, zodat de druk oploopt. Dit gebeurt bij ouderen die lijden aan arteriosclerose, waarbij de wanden van de slagaders verdikken en stug worden. De bloeddruk wordt ook hoger als de kleinere slagaders zich tijdelijk samentrekken als gevolg van stimulatie door zenuwen of door hormonen in het bloed. Een derde oorzaak waardoor de bloeddruk kan worden verhoogd, is door extra vloeistof in de bloedsomloop. Dat vindt plaats wanneer de nieren niet goed werken en niet voldoende zout en water uit het lichaam kunnen verwijderen. Het bloedvolume in het lichaam wordt dan groter en dus stijgt de bloeddruk.

Omgekeerd daalt de bloeddruk als de pompwerking van het hart vermindert, als de slagaders verwijd zijn of als er vloeistof aan de bloedsomloop wordt onttrokken. Deze factoren worden beïnvloed door aanpassingen van de nierfunctie en het autonome zenuwstelsel, het deel van het zenuwstelsel dat allerlei lichaamsfuncties automatisch reguleert.

Het sympathische zenuwstelsel, een deel van het autonome zenuwstelsel, kan de bloeddruk tijdelijk verhogen bij de 'fight-or-flight' reactie, de reactie van het lichaam op gevaar. Het sympathische zenuwstelsel verhoogt daarbij zowel de frequentie als de kracht van de hartslag. Ook zorgt het ervoor dat de kleinere slagaders zich op de meeste plaatsen samentrekken, maar zich verwijden op die plaatsen waar extra bloed nodig is, zoals in de skeletspieren. Verder zorgt het sympathische zenuwstelsel ervoor dat de nieren minder water en zout uitscheiden, waardoor het bloedvolume van het lichaam toeneemt. Ten slotte geeft het sympathische zenuwstelsel de hormonen epinefrine en norepinefrine af, die het hart en de bloedvaten stimuleren.

De nieren beïnvloeden de bloeddruk op diverse manieren. Als de bloeddruk stijgt, gaan ze meer water en zout uitscheiden, zodat het bloedvolume daalt en de bloeddruk weer normaal wordt. Als daarentegen de bloeddruk daalt, scheiden de nieren juist minder water en zout uit, zodat het bloedvolume toeneemt en de bloeddruk weer naar normale waarden stijgt. De nieren kunnen de bloeddruk ook verhogen door het enzym renine af te scheiden. Dit enzym zorgt voor de aanmaak van het hormoon angiotensine, dat op zijn beurt de afgifte van het hormoon aldosteron op gang brengt.

Omdat de nieren een belangrijke rol spelen bij het regelen van de bloeddruk, leiden veel nieraandoeningen en -afwijkingen tot hoge bloeddruk. Zo kan een vernauwing in de slagader die een van de nieren van bloed moet voorzien leiden tot hoge bloeddruk. Ook verschillende vormen van nierontsteking en beschadigingen aan een of beide nieren kunnen de bloeddruk doen stijgen.

Als een verandering in het lichaam leidt tot toename van de bloeddruk, treedt er meteen een compensatiemechanisme in werking dat probeert de bloeddruk weer naar een normaal peil te brengen. Als bijvoorbeeld de hoeveelheid bloed dat door het hart wordt rondgepompt toeneemt, waardoor meestal de bloeddruk stijgt, zetten de bloedvaten uit en scheiden de nieren meer zout en water uit, waardoor de bloeddruk meestal weer daalt. Maar bij arteriosclerose verliezen de wanden van de slagaders hun elasticiteit, zodat ze niet meer zo gemakkelijk kunnen uitzetten om de bloeddruk weer tot normale waarden te verlagen. Arteriosclerose in de nieren kan tot gevolg hebben dat de nieren niet meer zo goed zout en water kunnen uitscheiden, waardoor de bloeddruk stijgt.

De pieken en dalen van de bloeddruk

Oorzaken
Bij ongeveer 90% van de mensen met hoge bloeddruk is de oorzaak niet bekend en wordt de aandoening essentiële, idiopathische of primaire hypertensie genoemd. Waarschijnlijk heeft een essentiële hypertensie meerdere oorzaken. Mogelijk is een combinatie van diverse veranderingen in hart en bloedvaten verantwoordelijk voor de verhoogde bloeddruk.

Als de oorzaak wél bekend is, spreekt men van secundaire hypertensie. Bij 5 tot 10% van de mensen wordt hoge bloeddruk veroorzaakt door een nierziekte. Bij 1 tot 2% is de oorzaak een hormonale aandoening of het gevolg van geneesmiddelengebruik, zoals orale anticonceptie. In zeldzame gevallen kan de hoge bloeddruk worden veroorzaakt door een feochromocytoom, een tumor van de bijnier die de hormonen epinefrine en norepinefrine produceert.

Factoren als overgewicht, veel zitten, stress en overmatig gebruik van alcohol of zout kunnen een rol spelen bij het ontstaan van hoge bloeddruk bij mensen die hiervoor een erfelijke aanleg hebben. Stress zorgt meestal voor een tijdelijke verhoging van de bloeddruk, die weer tot normale waarden daalt zodra de stress voorbij is. Dit verklaart de zogenaamde 'wittejashypertensie', waarbij tijdens een bezoek aan de arts de bloeddruk stijgt door nervositeit van de patiënt. Deze stijging kan dusdanig zijn dat bij iemand die eigenlijk een normale bloeddruk heeft toch de diagnose hoge bloeddruk wordt gesteld. Er wordt wel verondersteld dat bij mensen die hiervoor gevoelig zijn dergelijke kortdurende verhogingen van de bloeddruk schade kunnen aanrichten die uiteindelijk leidt tot een permanent verhoogde bloeddruk, zelfs als er geen sprake meer is van stress. Maar de theorie dat tijdelijk verhoogde bloeddruk kan leiden tot permanente hoge bloeddruk is niet bewezen.

Symptomen
Bij de meeste mensen veroorzaakt hoge bloeddruk geen symptomen, al treden af en toe toevallig symptomen op die vaak ten onrechte worden geassocieerd met hoge bloeddruk, zoals hoofdpijn, neusbloedingen, duizeligheid, een rood aangelopen gezicht en vermoeidheid. Deze symptomen treden echter even vaak op bij mensen met een normale bloeddruk.

Bij ernstige of langdurig verhoogde en niet behandelde bloeddruk kunnen symptomen als hoofdpijn, vermoeidheid, misselijkheid, braken, kortademigheid, rusteloosheid en wazig zien optreden als gevolg van beschadiging van hersenen, ogen, hart en nieren. Mensen met ernstig verhoogde bloeddruk kunnen soms slaperig zijn of zelfs in coma raken als gevolg van het opzwellen van de hersenen. Deze aandoening, die bekend staat als hypertensieve encefalopathie, moet onmiddellijk worden behandeld.

Diagnose
De bloeddruk wordt gemeten nadat de patiënt vijf minuten lang heeft gezeten of gelegen. Een bloeddruk van 140/90 mm Hg of hoger wordt als hoog beschouwd, maar de diagnose kan niet na één verhoogde meting worden gesteld en soms zelfs niet na meerdere verhoogde metingen. Als bij de eerste meting de bloeddruk verhoogd lijkt te zijn, wordt de druk nogmaals gemeten en daarna nog eens twee keer op minstens twee andere dagen om zeker te weten of de verhoogde bloeddruk blijft bestaan. Met de metingen wordt niet alleen de aanwezigheid maar ook de ernst van de hoge bloeddruk bepaald.

Als de diagnose hoge bloeddruk is gesteld, worden gewoonlijk de gevolgen daarvan voor de vitale organen, vooral de bloedvaten, het hart, de hersenen en de nieren onderzocht. De enige plaats waar het effect van hoge bloeddruk op de kleine slagaders rechtstreeks kan worden waargenomen, is het netvlies. Daarbij wordt aangenomen dat de bloedvaten elders in het lichaam soortgelijke veranderingen hebben ondergaan als die in het netvlies. Het netvlies wordt onderzocht met behulp van een instrument waarmee de binnenkant van het oog kan worden bekeken. De mate waarin het netvlies is aangetast, is een indicatie voor de ernst van de hoge bloeddruk.

Veranderingen in het hart, vooral vergroting van het hart doordat het bloed tegen een hogere druk in moet worden rondgepompt, hetgeen meer inspanning van het hart vergt, kunnen worden opgespoord met behulp van elektrocardiografie en thoraxfoto's. In een vroeg stadium zijn dergelijke afwijkingen het best te constateren met behulp van echocardiografie. Een van de eerste door hoge bloeddruk veroorzaakte veranderingen in het hart is een abnormaal hartgeluid, de zogenaamde vierde harttoon die met een stethoscoop kan worden waargenomen.

De eerste aanwijzingen voor nierbeschadiging worden voornamelijk opgespoord door urineonderzoek. Als in de urine bloedcellen en albumine (eiwit) worden aangetroffen, kan dit wijzen op beschadiging.

Ook zal worden gezocht naar de oorzaak van de hoge bloeddruk, vooral bij jongere mensen, al wordt bij slechts minder dan 10% van de patiënten een oorzaak gevonden. Hoe hoger de bloeddruk en hoe jonger de patiënt, des te uitgebreider er wordt gezocht naar een oorzaak. Dat kan gebeuren door middel van röntgenopnamen en isotopenonderzoek van de nieren, thoraxfoto's en onderzoek van bloed en urine op de aanwezigheid van bepaalde hormonen.

Om nierproblemen op te sporen, zal een arts eerst vragen naar de ziektegeschiedenis, vooral naar eerdere nieraandoeningen. Tijdens het daaropvolgende lichamelijk onderzoek wordt bepaald of de buik ter hoogte van de nieren gevoelig is. Met een stethoscoop wordt de buik beluisterd om te bepalen of er een 'bruit' te horen is (het geluid dat het bloed maakt als het door een vernauwing in de nierslagader wordt geperst). Er kan een urinemonster naar het laboratorium worden gestuurd voor analyse en zo nodig wordt met röntgenopnamen of echoscopie de bloedtoevoer naar de nieren gecontroleerd of worden andere nierfunctietests uitgevoerd.

Als de hoge bloeddruk wordt veroorzaakt door een feochromocytoom, zijn er in de urine afbraakproducten te vinden van de hormonen epinefrine (adrenaline) en norepinefrine (noradrenaline). De overmaat aan deze hormonen leidt gewoonlijk ook tot symptomen als zware hoofdpijn, angstgevoelens, hartkloppingen, overmatig transpireren, trillende handen en een bleke huid.

Met behulp van bepaalde routineonderzoeken kunnen andere zeldzame oorzaken van hoge bloeddruk worden opgespoord. Zo kan hyperaldosteronisme worden opgespoord door het kaliumgehalte in het bloed te metenen kan door de bloeddruk in de beide armen te meten een vernauwing van de aorta worden vastgesteld.

Enkele oorzaken van secundaire hypertensie

Prognose
Bij onbehandelde hoge bloeddruk bestaat een verhoogde kans op het ontstaan van hartziekten, nierinsufficiëntie of een herseninfarct op jonge leeftijd. Hoge bloeddruk is de voornaamste risicofactor voor het ontstaan van een herseninfarct en is ook een van de drie belangrijke risicofactoren voor een hartinfarct waar men iets aan kan doen; de andere twee zijn roken en een verhoogd cholesterolgehalte in het bloed. Als de hoge bloeddruk wordt behandeld, neemt de kans op een herseninfarct of hartfalen sterk af; ook de kans op een hartinfarct kan dalen, zij het minder sterk. Van de patiënten met maligne hypertensie is zonder behandeling minder dan 5% na een jaar nog in leven.

Behandeling
Essentiële hypertensie is niet te genezen, maar kan wel worden behandeld om complicaties te voorkomen. Omdat hoge bloeddruk zelf geen symptomen veroorzaakt, worden gewoonlijk geen behandelingen voorgeschreven die onaangenaam zijn of de patiënt dwingen de levenstijl te wijzigen. Vóór er medicijnen worden voorgeschreven, worden eerst andere behandelwijzen uitgeprobeerd.

Patiënten met hoge bloeddruk die te zwaar zijn, krijgen het advies hun gewicht weer op peil te brengen. Veranderingen in de eetgewoonten zijn voor mensen met diabetes mellitus, vetzucht of een te hoog cholesterolgehalte in het bloed ook van belang voor de algehele conditie van hart en bloedvaten. Als de patiënt minder dan 6 gram zout per dag gebruikt en per dag niet meer dan 75 cl bier, 25 cl wijn of 5 cl sterke drank drinkt, is behandeling met geneesmiddelen tegen hoge bloeddruk soms niet meer nodig. Niet al te intensieve oefeningen kunnen ook zinvol zijn. Mensen met essentiële hypertensie hoeven hun bezigheden niet te beperken, zolang hun bloeddruk onder controle blijft. Wel dienen ze te stoppen met roken.

Mensen met hoge bloeddruk wordt vaak aangeraden regelmatig thuis hun bloeddruk te meten, aangezien dit er vaak toe leidt dat ze de voorschriften van de arts beter opvolgen.
 
Behandeling met geneesmiddelen
Het is vrijwel altijd mogelijk om hoge bloeddruk te reguleren met een van de vele beschikbare geneesmiddelen, maar de behandeling moet op de individuele patiënt worden toegespitst. Behandeling heeft de grootste kans van slagen als de patiënt en de arts goed met elkaar overleggen en gezamenlijk aan een behandelingsprogramma werken.

De deskundigen zijn het er nog niet over eens in welke mate hoge bloeddruk bij behandeling moet worden verlaagd en wanneer en hoe een licht verhoogde bloeddruk moet worden behandeld. Men is het er echter wel over eens dat het risico toeneemt naarmate de bloeddruk stijgt, zelfs binnen de grenzen van een normale bloeddruk. Sommige deskundigen zijn daarom van mening dat elke verhoging, hoe gering ook, dient te worden behandeld en dat de hoge bloeddruk zoveel mogelijk moet worden teruggebracht. Anderen beweren dat door de bloeddruk beneden een bepaald minimum te verlagen de kans op een hartinfarct of plotseling overlijden juist kan toenemen, vooral bij mensen die lijden aan een ziekte van de kransslagaders.

De verschillende soorten geneesmiddelen verlagen de bloeddruk via uiteenlopende mechanismen. Sommige artsen behandelen stapsgewijs met geneesmiddelen: ze beginnen met één medicijn en voegen daar dan indien nodig andere middelen aan toe. Anderen passen de middelen liever één voor één toe: als het ene middel niet blijkt te werken, vervangen ze het door een ander. Bij de keuze van geneesmiddelen wordt gelet op factoren als leeftijd, geslacht en ras van de patiënt, de ernst van de hoge bloeddruk, eventuele andere aandoeningen, zoals diabetes mellitus of een verhoogd cholesterolgehalte in het bloed, de mogelijke bijwerkingen die van middel tot middel variëren en de kosten van de middelen zelf en van eventuele tests die nodig zijn om te bepalen hoe veilig ze zijn.

De meeste mensen verdragen de voorgeschreven middelen tegen hoge bloeddruk (antihypertensiva) goed, maar elk middel kan bijwerkingen veroorzaken. Als dergelijke bijwerkingen zich voordoen, moet de patiënt dit melden aan de arts, zodat de dosis kan worden aangepast of kan worden overgeschakeld op een ander middel.

De eerste middelen waarmee meestal wordt geprobeerd de hoge bloeddruk te verlagen zijn thiaziden of thiazide-achtige middelen, vochtafdrijvende middelen op thiazidebasis. Dergelijke middelen helpen de nieren bij het uitscheiden van zout en water, waardoor het totale vochtvolume in het lichaam afneemt zodat de bloeddruk daalt. Deze middelen zorgen er ook voor dat de bloedvaten worden verwijd. Aangezien het gebruik van vochtafdrijvende middelen er ook toe leidt dat kalium wordt uitgescheiden in de urine, moet de patiënt tegelijk met deze middelen soms extra kalium innemen of middelen die het kaliumverlies beperken. Vochtafdrijvende middelen werken vooral goed bij ouderen, mensen met overgewicht en patiënten met hartfalen of chronische nierinsuffiëntie. Adrenerge receptorblokkerende stoffen, een groep geneesmiddelen waartoe de alfablokkers, de bètablokkers en de alfa-bètablokker labetalol behoren, blokkeren de werking van het sympathische zenuwstelsel, het stelsel dat snel op stress kan reageren door de bloeddruk te verhogen. De bètablokkers zijn de meest gebruikte soort in deze categorie: ze worden vooral toegepast bij jonge mensen en bij mensen die een hartinfarct hebben gehad of die last hebben van een te snelle hartslag, pijn op de borst of migraine. ACE-remmers verlagen de bloeddruk door de slagaders te verwijden. Ze worden vooral toegepast bij jonge mensen, bij mensen met hartfalen of met eiwit in de urine als gevolg van chronische of diabetische nierziekten en bij mannen die impotent zijn als bijwerking van een ander middel. Angiotensine II-blokkers verlagen de bloeddruk via een mechanisme dat lijkt op dat van de ACE-remmers, maar veel directer werkt. Het lijkt erop dat deze middelen door de wijze waarop ze werken minder bijwerkingen veroorzaken. Calciumantagonisten zorgen ook voor verwijding van de bloedvaten, maar werken via een geheel ander mechanisme. Ze worden vooral toegepast bij ouderen en bij patiënten met pijn op de borst, bepaalde vormen van te snelle hartslag of migraine. Recente meldingen duiden erop dat mensen die snelwerkende calciumantagonisten gebruiken een grotere kans hebben om te overlijden aan een hartinfarct, maar dergelijke effecten zijn tot nu toe niet gemeld met betrekking tot langwerkende calciumantagonisten. Rechtstreeks werkende vaatverwijdende middelen zorgen voor verwijding van de bloedvaten via weer een ander mechanisme. Middelen uit deze groep worden nooit afzonderlijk gegeven, maar worden als tweede geneesmiddel toegevoegd als een ander middel de bloeddruk onvoldoende doet dalen. Bij noodsituaties als gevolg van hoge bloeddruk, bijvoorbeeld maligne hypertensie, moet de bloeddruk snel worden verlaagd. Daarvoor bestaan diverse middelen, waarvan de meeste intraveneus worden toegediend. Deze middelen zijn onder meer diazoxide, nitroprusside, nitroglycerine en labetalol. Nifedipine, een calciumantagonist, werkt zeer snel en kan oraal worden toegediend; het kan echter leiden tot te lage bloeddruk, zodat de patiënt zorgvuldig moet worden gecontroleerd.

Behandeling van secundaire hypertensie
Behandeling van secundaire hypertensie hangt af van de onderliggende oorzaak van de hoge bloeddruk. Als er sprake is van een nierziekte, kan behandeling daarvan soms ertoe leiden dat de bloeddruk weer normaal wordt of ten minste daalt, zodat behandeling met geneesmiddelen effectiever is. Een vernauwing in de slagader naar de nieren kan worden verholpen door een katheter met een ballonnetje aan het uiteinde in de slagader te brengen en vervolgens het ballonnetje op te blazen. Ook is het mogelijk een omleiding aan te leggen om het vernauwde deel van de slagader. Vaak wordt met een dergelijke behandeling ook de hoge bloeddruk opgeheven. Als de hoge bloeddruk wordt veroorzaakt door een tumor, zoals een feochromocytoom, kan de tumor meestal operatief worden verwijderd.

• Alle documenten op deze sites zijn louter informatief en mogen niet beschouwd worden als rechtsgeldige documenten.De vzw kan niet verantwoordelijk worden gesteld voor de informatie op deze website. Hoewel het onze bedoeling is om bijgewerkte en juiste informatie te verspreiden, kunnen we geen perfect resultaat garanderen. Eventuele onjuistheden die ons worden gesignaleerd, zullen we zo spoedig mogelijk verbeteren.

• 

Steun ons door dit artikel op één van uw social-networks te plaatsen zoals facebook, twitter, enz...Klik op één van de bovenstaande icoontjes en publiceer. Ook een link op uw blog of persoonlijke website is zeer welkom. Alvast bedankt!

Je hart is de motor.

Tot de bloedvaten behoren slagaders , kleine aders en aders. In deze bloedvaten bevindt zich bijna al het bloed.

• Aderverkalking-atherosclerose
• Aneurysma behandeling
• Arterioveneuze fistel
• Bloeddruk
• Etalagebenen
• Fenomeen van Raynaud
• Oppervlakkige tromboflebitis
• Spataders / Spataderen
• Trombose - Longembolie
• Vernauwing van de halsslagader
• Vernauwing van de beenslagaders

 

HOOFDMENU

• Hoe werkt het hart?
• Hartziekten
• Vaatziekten
• Beroerte
• Medische onderzoeken
• Behandeling en operatie
• Info voor hartpatiënten
• Medicijnen (bijsluiters)
• Risicofactoren
• Woordenboek
• Steun ons met uw kennis!

De slagaders, die sterk, flexibel en veerkrachtig zijn, voeren het bloed weg van het hart en ondervinden de bloeddruk. Doordat ze veerkrachtig zijn, worden ze vanzelf nauwer wanneer het hart zich tussen twee slagen door ontspant, waardoor ze bijdragen aan het op peil houden van de bloeddruk. De aders vertakken zich tot steeds dunnere bloedvaatjes, waarvan de dunste ‘arteriolen' worden genoemd. Slagaders en arteriolen hebben gespierde wanden, waardoor de diameter van het bloedvat en dus de hoeveelheid bloed die naar een bepaald deel van het lichaam stroomt, kan worden aangepast.

Capillairen,bloedvaatjes met een zeer dunne wand. Ze vormen een brug tussen de slagaders, die het bloed van het hart wegvoeren, en de aders, die het bloed terugvoeren naar het hart. Via de dunne wanden van de haarvaten kunnen zuurstof en voedingsstoffen uit het bloed in de weefsels worden opgenomen en afvalstoffen uit de weefsels aan het bloed worden afgegeven.

Vanuit de haarvaten stroomt het bloed naar dunne aders, ‘venulen' genaamd, en van daaruit naar grotere aders die het weer naar het hart terugvoeren. Aders hebben veel dunnere wanden dan slagaders, voornamelijk vanwege de druk die in de aders veel lager is. Aders worden wijder wanneer er zich meer vloeistof in bevindt. Sommige aders, vooral die in de benen, zijn voorzien van kleppen die voorkomen dat het bloed terugstroomt. Wanneer deze kleppen lekken, kunnen de aders door het zich ophopende bloed uitrekken en langer en gekronkeld worden. Dergelijke verwijde kronkelige aders worden ‘spataders' genoemd. (zie Spataders)

Als een bloedvat openbarst, scheurt of wordt aangesneden, ontstaat er een bloeding. Het bloed kan dan uit het lichaam stromen (uitwendige bloeding) of in de ruimte tussen de organen of in de organen zelf stromen (inwendige bloeding).

U hebt niet gevonden wat je zocht?

Correcties en/of opmerkingen zijn altijd welkom. Ook eventuele ontbrekende artikelen kunnen hier gemeld worden.